نرم نرمک می رسد اینک بهار....

و اگر اشک نبود....

آدمها به واسطه دلشان است که محبوب می شوند و بزرگ و می مانند توی یادها....گواهش مسجد امیری بود که امروز پیچیده در اشک و افسوس و خاطره به احترام یکی از همین اهالی دل چند باری پر و خالی شد....

الفبای درد از لبم می تراود....

به دست خود درختی می نشانم، به پایش....

جناب زمستان! قصد رفتن ندارند گویا....

منصور سینکی هم کوچید...چقدر تلخ بود و غمین شنیدن صدای سراسر بغض سارا که امروز می گفت  از شنبه دیگر جای استاد تارمان و آوای سازش در دانشگاه برای همیشه خالی است....

هر چه در جستن آنی، آنی!

کاش کسی می آمد و تا صبح در ماهور برایم می خواند و می خواند و می خواند....